Seks met siliconen: op bezoek in een poppenbordeel

Ik ben geen pooier, eerder de Puppet Master
DSC04400.jpg

Fabrice Jacobs heeft een gapend gat in de markt gevonden. Letterlijk en figuurlijk dan. Hij verkocht zijn groothandel in schoonmaakproducten in Brussel en opende op aanraden van zijn zoon een sekspoppenbordeel in België. De klanten ontvangt hij in zijn voormalige woonkamer in Meise die hij daarvoor ombouwde tot een erotische tempel. Ik sprak Fabrice over wat zijn buren ervan vinden, hoe hij de overstap van schoonmaakproducten naar sekspoppen maakte en waarom je in godsnaam 50 euro zou betalen voor siliconen seks met een koude pop.

Een interview met Fabrice Jacobs regelen, blijkt moeilijker dan verwacht. De telefoon van de man die een van de eerste sekspoppenbordelen van België uitbaat, staat sinds de opening in april roodgloeiend. Op een zonnige donderdagochtend is het dan zover en mogen we bij hem thuis langskomen. Fabrice bouwde namelijk zijn voormalige woonkamer om tot een sekspoppenbordeel. Van groezelige toestanden is absoluut geen sprake. Integendeel, de afgelegen weg ernaar toe is haast idyllisch te noemen. Na een tijdje tussen de velden te rijden, komen we uiteindelijk aan bij een schattig huisje in ‘de Broekstraat’ nota bene, alsof het zo had moeten zijn. Op het eerste zicht lijkt er niets bijzonders op te merken. Tot Fabrice joviaal de deur opentrekt en je bijna letterlijk in bed rolt met een van de poppen. Daar ligt Jessica op ons te wachten. Een slanke pop met blonde haren die ons verwelkomt in haar schooluniform.

Het eerste wat we opmerken is de intense citroengeur die in de kamer hangt. “Dat doodt de bacteriën,” verzekert Fabrice ons. De kamer ziet er kraaknet uit. Er ligt een vuurrood tapijt op de grond, achter het bed siert een bloemenbehang de kamer en aan het plafond hangen voiles om de kamer helemaal af te maken. De romantiek hangt in de lucht. “Ik had eerst een goedkope lattenbodem voor het bed gekocht, maar de derde klant was er doorgezakt. Klanten komen niet om te slapen he. Je moet hier geen acht uur slaap inhalen. Ze komen een half uur op hun knieën zitten.”

Schermafbeelding 2018-07-30 om 12.02.55.png

C-RTE BL-NCHE: Je hebt echt wel een gat in de markt gevonden.
Fabrice: “Letterlijk he. [Lacht luid] Ik kan niet zeggen dat ik het idee heb uitgevonden, ik heb het afgekeken van het buitenland. In België was het er toen nog niet. “Laat mij nu voor een keer de eerste met iets zijn,” dacht ik. En voila, dan krijg je dit.”
“Ik ben niet de eerste in België, dat heeft de pers ervan gemaakt. In Herenthout is ook nog een poppenbordeel Ik heb gewoon een slimme zet gedaan door een persbericht uit te sturen, waardoor het lijkt dat ik de eerste ben.”

Je had al snel klanten. Had je mond-tot-mondreclame gedaan?”
“Nee nee, in mijn business wordt er niet aan mond-tot-mondreclame gedaan. Klanten gaan niet trots op café vertellen dat ze een pop hebben geneukt. Ik heb eens twee advertenties op datingsites geplaatst, dat heeft z’n werk gedaan. Ik mag al een paar klanten tot mijn vast clièntele rekenen. Iemand is al vier keer geweest, een andere drie keer. Den Haag, Hasselt, Antwerpen, Franstaligen en Engelstaligen, ze komen van heinde en ver.”

Hoe reageren de buren?
“Die weten het en vinden het allemaal oké. Mijn eerste drie poppen hadden ze hiernaast geleverd, want ik was niet thuis. De andere twee poppen waren per ongeluk in de fabriek aan de overkant geleverd. Sommige buren hadden schrik dat het hier vol auto’s zou staan.”

Zijn ze positief dankzij jullie goede verstandhouding of omdat het poppen zijn?
“Het is niet echt, he. Het is allemaal maar fake. Moesten het nu echte vrouwen geweest zijn, had ik waarschijnlijk meer tegenwind gekregen. Ik begrijp het ook niet en ik word er ook niet wild van, maar business is business en 50 euro is 50 euro.”

Je wordt er zelf niet wild van? Waarom begin je dan een poppenbordeel?
“Eigenlijk is het wat als grap begonnen. Mijn zoon had iets over het poppenbordeel ‘LumiDolls’ in Barcelona gelezen en vond dat wel iets voor mij. Na wat research las ik dat in een Weens bordeel de pop populairder was dan de echte prostituees. Als dat in Spanje, Wenen en Duitsland marcheert, dan zal dat hier ook wel werken dacht ik.”
“Hiervoor had ik een groothandel in schoonmaakproducten, maar na 25 jaar wilde ik iets anders doen en thuiswerken.”

Van een schoonmaakbedrijf naar…
(vult aan) “...de schoonmaak, he. Ik blijf zowat in hetzelfde, ik moet blijven kuisen. Vroeger verkocht ik de producten, nu doe ik niets anders dan kuisen. De eerste keer toen ik de pop moest kuisen, heb ik ze een half uur laten liggen. ‘Vuil hoer’, riep ik er tegen.”

Heb je eigenlijk een vrouw of een vriendin?
“Nee. Als ik iemand leer kennen, zal ik m’n professionele bezigheid toch ooit uit de doeken moeten doen. Wat zeg je dan, ik speel met de poppen en verdien er mijn geld mee? Maar de kans om nog een normale vrouw tegen te komen, is zwaar verkleind.”
“Uiteindelijk is het maar een business. Veel mensen snappen niet dat ik die vuiligheid wil opkuisen, maar vergelijk mijn werk eens met dat van verplegers. Da’s veel vuiler werk en die zijn veel slechter betaald.”

Heb je hier ook een douche voor klanten?
“Maar nee suske, ze komen hier om te vogelen niet om zich te wassen he. Iemand vroeg eens om m’n toilet te gebruiken, die heb ik naar het bos hierover gestuurd. Nee, grapje dan stuur ik ze naar de hangar. Er zijn vochtige doekjes en handdoeken genoeg.”

Is het verplicht om een condoom te gebruiken?
Nee, maar 99% doet het wel. In begin legde ik er vijf, maar dan verdwenen er steevast een paar. Voor klanten die een half uur komen, leg ik twee condooms klaar. En anders vier condooms. Als ze niet toekomen, moeten ze maar bellen. Glijmiddel altijd, dat moet wel met zo’n siliconen pop.  

Werk je harder dan vroeger?
“Maar nee. Ik zet de pop op mijn kar, breng ze naar mijn hangar, zet ze in bed en was ze. Afdrogen en aan de haak omhoog hangen.”

Mogen we eens in de hanger gaan kijken?
“Ja, natuurlijk.”

DSC04249.jpg

Terwijl we via zijn bureau naar de hangar gaan, stoppen we even in de keuken. Trots toont hij een van de magazines waarin hij is verschenen. “In de Playboy sta ik ook, zonder een foto van mij weliswaar want het was een telefonisch interview. Van die enorme publiciteit had ik nooit durven dromen. Maar kijk, het loopt hier als een trein. ‘s Ochtends als ik het bordeel open, plaats ik nog eens een extra advertentie op een paar erotische websites. Dan staat de telefoon niet stil.”

Hoeveel poppen heb je nu?
“Ik heb vijf lichamen, negen hoofden en een twintigtal pruiken. Daar kan ik zo’n 200 modellen mee maken. Sansa, Lolita en Jessica. De namen eindigen allemaal op een ‘a’. Sansa komt van ‘Game of Thrones’. Lolita heeft typische zwarte vlechtjes. En dan heb je nog ‘dikke Linda’, die is wat struiser. Terwijl ik de poppen samenstel, brainstorm ik over een mogelijke naam. Sommige namen wil je niet gebruiken, zoals Erika want da’s mijn poetsvrouw. Sara is mijn beste vriendin, zij wilde dat niet. Ik heb ook al een pop verkocht. Een klant zag ze op de website en wilde er eentje hebben.”

Allemaal vrouwen dus. Waar blijft de man?
“Die is onderweg. We zullen zien wat dat geeft, misschien trek ik nu een hele resem homo’s aan. Geld is geld. Het maakt me niet. Ik denk dat de man eerder een goed alternatief gaat zijn voor koppels.”

Krijg je nu al koppels (man en vrouw) over de vloer?
“Ja, ik denk dat heel wat vrouwen graag een trio met een man willen proberen maar waarvan hun vriend er nogal huiverachtig tegenover staat. Dus dan hebben ze een degelijk alternatief om het te proberen.
Ik krijg wel wat telefonische aanvragen van koppels. Zo was er een man wiens vrouw wilde meekomen om te filmen, maar dan moeten ze meer betalen.”

Dat het een uniek ervaring is, hoort Fabrice het vaakst. Voor de meesten is het dan ook de eerste keer, maar die stelt hij op hun gemak. “Bij aanvang laat ik hen de kamer zien: condooms, glijmiddel, pop, tv, pornofilms, handdoeken, vuilbak. “Houd het wat proper, veel plezier,” ik doe de gordijnen toe en ben weg. Daarna moet ik niet meer weten wat ze er allemaal mee doen. Dat interesseert me niet. Dan kom je terug wanneer ze klaar zijn en vind je die poppen terug in Cirque du Soleil-achtige toestanden. Dan denk je van: Holy shit, wat heeft die ermee willen proberen.”

Wanneer Fabrice een sigaret opsteekt, vraag ik hem waarom je in godsnaam 50 euro zou willen betalen voor siliconen seks met een koude pop. “Je kan er dingen mee doen die de meeste vrouwen niet toestaan, niet kunnen of fysiek niet aankunnen. Je doet ermee wat je wil he. Velen zijn ook te verlegen en dit biedt een goede oplossing. Dan heb je mannen met een klein ‘pietje’ die niet uitgelachen willen worden. En je hebt veel klanten die uit nieuwsgierigheid komen. De leeftijd gaat van begin twintig tot zestig plus. Zo was er een 68-jarige die nog steeds seksueel actief was in tegenstelling tot zijn vrouw. Veel prostituees zagen hem niet graag komen en dit vond hij wel een goed alternatief. Sommigen komen zelfs voor anderhalf uur, anderen willen de pop voor een weekendje reserveren, maar dan vraag ik me af wat je daar in godsnaam zo lang mee aanvangt. Misschien praten die ermee?”

Hoor jij soms dingen?
[Lacht] “Nee, ik hoor niets en ik wil het ook niet horen. Het interesseert me niet.”

Zijn er dingen die klanten niet mogen doen?
“Ja, plasseks. Voor de rest mogen ze ermee doen wat ze willen.”

Wat is het gekste dat je al hebt meegemaakt?
Iemand belde eens voor een reservatie en vroeg of ik ook pampers verkocht. Of er zocht iemand een dame voor plasseks. Wat doe je dan? Een emmer water in haar vagina gooien en eronder gaan liggen? Nee, die heb ik vriendelijk bedankt. Iemand heeft ook eens een zakje vol sm-attributen meegenomen. Het record van iemand staat op zeven minuten. Om 10 uur ‘s ochtends stond hij hier voor de deur en zeven minuten later stond hij weer aangekleed aan de receptie. Hij had iets anders verwacht.

Da’s makkelijk geld verdiend.
Het werk blijft voor mij hetzelfde. Ik moet het bed verschonen en de poppen kuisen. Da’s handschoenen aantrekken, den brol opkuisen en een kwartier later lig ik weer in de zetel. Ik besteed veel aandacht aan hygiëne. Na elke klant was ik de lakens en de poppen. “Mijn poppen zijn schoner dan de meeste hoeren”, zeg ik wel eens. Want na elke beurt was ik de poppen langs binnen en langs buiten.

Schermafbeelding 2018-07-30 om 12.11.21.png

En dat mag je wel heel letterlijk nemen. Fabrice neemt ons eindelijk mee naar zijn hangar, die andere plaats waar alles gebeurt. “Ah, er zit er nog een klaar om gewassen te worden,” roept hij. “En hier hangen ze te drogen aan het rekje. Zo ook Bertha, een volslanke pop die ik als transseksueel gebruik.” Nadat ik Bertha even aanraak, vraag ik snel of ze al gewassen is. Het antwoord kan je al raden. Helaas hangen ze in stilte te wachten om eens goed onder handen genomen te worden, deze keer door Fabrice. Ik waag m’n kans en vraag hem of hij zo’n wasbeurt eens niet kan tonen. “Allez dan, ik moet ze toch ooit eens wassen,” antwoordt Fabrice. Hij trekt zijn handschoenen aan en begint aan het vuile karweitje.

Fabrice schrobt de oksels van de pop en toont ondertussen hoe hard ze reeds zijn toegetakeld. Veel poppen zijn na amper twee maanden al afgeleefd. Ze missen wimpers, hun rode lippenstift is vervaagd en hun lange nagels zijn er af. Sommigen missen zelfs een stuk schaamlip. Ik vraag Fabrice of de klanten ze misschien stukje bij beetje opeten. “Geen idee wat ze er allemaal mee doen. Tot nu toe heb ik nog geen klachten gehad van iemand die een indigestie heeft, dus ik denk niet dat ze erin bijten. In buitenlandse bordelen worden de ogen vaak meegenomen. Je kan die namelijk uit het hoofd halen. Hier weten ze dat gelukkig nog niet. Aan de ogen kan ik trouwens zien of de mond gebruikt is of niet. Als ze scheel kijken, dan weet ik hoe laat het is.”  

Ondertussen leest Fabrice het opschrift van het ontsmettingsmiddel voor. Terwijl hij de pop van boven tot onder met het product inspuit, vertelt hij over de mogelijke aankoop van poppen die wel kunnen praten. “Ik twijfel nog. Wie weet houden klanten er net van dat die wijven niks zeggen. Ze zijn ook fragieler. En als je kijkt hoe klanten er nu al mee tekeer gaan, wacht ik liever.”

Schermafbeelding 2018-07-30 om 12.18.44.png

Ik raak afgeleid en voel een lichte drang om in een van de poppen te knijpen. Hun borsten voelen verbazingwekkend echt aan. Een snelle tik op hun siliconen billen klinkt hetzelfde als bij mensen. Hier hangt niet zomaar een pop voor mij, de lijn met een echte vrouw is flinterdun te noemen. “Kun je die mond helemaal opentrekken vraag ik?” Fabrice verzekert me van wel. “Steek je vinger er maar eens in, met wat geluk is hij uitgekuist. Als het binnenin nog nat is, heb je een probleem.” Door zulke uitspraken raak ik getriggerd om de bal terug te kaatsen. “Heb je ze zelf al eens uitgeprobeerd?”, vraag ik aan Fabrice. “Natuurlijk, maar het is niets voor mij”, antwoordt hij. “Zonder interactie werkt dat niet voor mij. Ik snap dan ook niet hoe de anderen het klaarkrijgen. Bij amper twee klanten is het niet gelukt. Zo ook bij een oudere man van zestig jaar. “Bij mij is het ook niet gelukt, maar je bent toch je 50 euro kwijt,” zei ik tegen hem.

Schermafbeelding 2018-07-30 om 12.23.00.png

De verwisselbare vagina's

“Ah ja, al mijn poppen hebben een verwisselbare vagina”, vertelt hij me fijntjes tussendoor. “Voor ik je dat toon, zal ik er eerst met de tuinslang even in spuiten. Je weet nooit wat ermee is gebeurd.” En voor ik het goed en wel besef staat Fabrice voor me met de vagina van de pop. Zo’n verwisselbare vagina ziet eruit als ‘de waterslang’, dat speeltje uit de jaren 90. Je kan het vergelijken met een huidskleurige cilinder die heel glibberig aanvoelt. Of komt dat door iets anders? De andere verwisselbare vagina’s staan wat verderop in een emmertje te weken. De aars kan je er helaas niet uitnemen. Die maakt Fabrice schoon met de tuinslang en een desinfecterend doekje. Ook heeft hij penissen in verschillende maten die je in de vagina’s kan steken. De vrouwen worden dan een transseksueel.

“Een van de pruiken heb ik eens in de wasmachine gestopt, maar dat was niet zo’n goed idee. Ik had een kort programma van 15 minuten gebruikt. Maar ja kijk, al doende leert men. Mijn Oekraïense poetsvrouw maakt de vlechtjes in de pruiken. De roodharige poppen zijn het populairst. Ik denk dat het tijdperk van de blondjes voorbij is.

Schermafbeelding 2018-07-30 om 12.26.48.png

De binnenkant van de verwisselbare vagina

“Opgepast voor spetters als ik ze afspuit met de tuinslang. Na zo’n wasbeurt ben ik telkens helemaal nat.” En terwijl hij dat zegt, vliegt er net een waterdruppel op m’n lip. Laten we gewoon hopen dat het water is en niet iets anders, bedenk ik me. Want na een kijkje in de badkuip zie ik pas hoe vuil zo’n pop na een beurt met een klant wordt.

Dat Fabrice de boel heel netjes houdt, kan je vanop aan. En aangezien hij de enige is die een poppenbordeel uitbaat, hoeft hij zich ook niet aan bepaalde regeltjes te houden. Tenzij er een klant klacht indient, natuurlijk.

En waarom geen bordeel met echte vrouwen?
“Met exemplaren zoals jij die de hele tijd praten? Nee, wettelijk gezien val ik overal net naast. Ik baat geen brasserie of bar uit, want ik serveer geen drank of eten. Ik doe niet aan vrouwenhandel, ik zit niet in de prostitutie, ik verhuur geen kamer. Wel verhuur ik speelgoed en je mag de kamer gebruiken. Het zijn die nuances die het verschil maken. Arbeidsongevallenverzekering of sociale zekerheid hoef ik niet te betalen. De poppen kunnen niet ziek worden en zullen ook nooit een klant weigeren.”

Beschouw jij jezelf eigenlijk als pooier?
"Nee, want het zijn geen echte vrouwen he. Ik beschouw mezelf meer als de Puppet Master."

In Parijs wilden enkele activisten een poppenbordeel laten sluiten omdat dat verkrachting zou aanmoedigen.
"Als een verkrachter zijn lusten kan botvieren op een pop in plaats van een vrouw, dan ben ik heel tevreden. Er bestaan ook poppen op kinderformaat, maar daar wil ik absoluut niet mee geassocieerd worden. Ik wil geen pedofielen aantrekken. Ik verhuur poppen aan volwassen mensen die iets of wat ‘normaal’ zijn."

Wanneer we de deur achter ons dichttrekken, vegen we toch nog even snel de glibberigheid van de poppen af.  Je weet maar nooit wat voor Cirque du Soleil-achtige toestanden er gisteren hebben plaatsgevonden.

 

Tekst Eveline Briand

Beeld Kobe Fleerackers